Το Ιράν διεξάγει έναν εντελώς διαφορετικό πόλεμο — έναν πόλεμο εξάντλησης - Στόχος είναι να απορροφήσει τα πλήγματα, να αντέξει στον χρόνο και να περιμένει μέχρι οι αντίπαλοί του να κουραστούν πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά
(upd 2) Στον σύγχρονο γεωπολιτικό ανταγωνισμό της Μέσης Ανατολής, η σύγκρουση ανάμεσα στο Ιράν από τη μία πλευρά και τις ΗΠΑ με το Ισραήλ από την άλλη δεν αποτελεί απλώς έναν στρατιωτικό πόλεμο.
Πρόκειται για σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών στρατηγικών αντιλήψεων.
Από τη μία βρίσκεται η δυτική λογική του πολέμου φθοράς — μια στρατηγική που βασίζεται στην καταστροφή στρατιωτικών υποδομών και στην εξάντληση της πολεμικής ισχύος του αντιπάλου.
Από την άλλη πλευρά, το Ιράν εφαρμόζει μια στρατηγική βαθιάς αντοχής, αντίστασης και υπομονής, η οποία στοχεύει όχι στην άμεση νίκη αλλά στην επιβίωση και τελικά στην πολιτική επικράτηση.
Η ψευδαίσθηση της στρατιωτικής υπεροχής
Εβδομάδες μετά την έναρξη της πολεμικής εκστρατείας κατά του Ιράν, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποστηρίζουν ότι έχουν υποβαθμίσει σημαντικά τις επιθετικές δυνατότητες της Τεχεράνης.
Η αεροπορική κυριαρχία των αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων παρουσιάζεται ως απόλυτη, με χιλιάδες αποστολές που πραγματοποιήθηκαν το 2025 και το 2026 να συναντούν ελάχιστη αντίσταση στον ιρανικό εναέριο χώρο.
Η στρατιωτική υποδομή του Ιράν έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα, ωστόσο η εικόνα μιας πλήρους κατάρρευσης της ιρανικής ισχύος αποτελεί υπεραπλουστευμένη αφήγηση.
Παρά τις επιθέσεις, το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να πλήττει επιλεκτικά ενεργειακές εγκαταστάσεις, να απειλεί κρίσιμα ραντάρ και να επηρεάζει την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει αυτές τις ενέργειες «kamikaze τακτικές» — εντυπωσιακές αλλά χωρίς μακροπρόθεσμη στρατηγική σημασία.
Ωστόσο, αυτή η εκτίμηση αποτυγχάνει να κατανοήσει τη βαθύτερη φύση της ιρανικής στρατηγικής, παραδέχεται το National Interest.
Ο πόλεμος φθοράς απέναντι στον πόλεμο εξάντλησης
Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ διεξάγουν έναν πόλεμο φθοράς.
Ο στόχος τους είναι σαφής: η σταδιακή καταστροφή της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν ώστε τελικά η Τεχεράνη να αναγκαστεί να παραδοθεί ή να αποδεχθεί όρους ειρήνης.
Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην υπόθεση ότι ένας αντίπαλος που χάνει την πολεμική του ικανότητα θα εγκαταλείψει τη σύγκρουση.
Το Ιράν όμως διεξάγει έναν εντελώς διαφορετικό πόλεμο — έναν πόλεμο εξάντλησης.
Η βασική του επιδίωξη δεν είναι να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ στο πεδίο μάχης.
Στόχος είναι να απορροφήσει τα πλήγματα, να αντέξει στον χρόνο και να περιμένει μέχρι οι αντίπαλοί του να κουραστούν πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά.
Σε αυτό το μοντέλο πολέμου, η αντοχή και η πολιτική βούληση έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη στρατιωτική ισχύ.
Η προειδοποίηση του Clausewitz
Ο μεγάλος στρατιωτικός θεωρητικός Carl von Clausewitz είχε προειδοποιήσει ότι η μεγαλύτερη ευθύνη ενός ηγέτη είναι να κατανοήσει σωστά τη φύση του πολέμου που ξεκινά.
Η ιστορία δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να αγνοηθεί αυτή η αρχή.
Οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ίδια πραγματικότητα στο Βιετνάμ και αργότερα στο Αφγανιστάν.
Παρά τη συντριπτική στρατιωτική ισχύ, οι αντίπαλοί τους κατόρθωσαν να επιβιώσουν μέχρι η αμερικανική κοινωνία να χάσει την υπομονή της.
Το Ιράν φαίνεται να έχει μελετήσει προσεκτικά αυτά τα ιστορικά παραδείγματα.
Ο μεγάλος θεωρητικός του πολέμου εξηγούσε τη σημασία της σωστής κατανόησης της φύσης ενός πολέμου πριν αναληφθούν ενέργειες.
Με άλλα λόγια, υποστήριζε ότι ένας πολιτικός ή στρατιωτικός ηγέτης πρέπει να καθορίσει με σαφήνεια τι είδους πόλεμο διεξάγει – το μέγεθος, τον σκοπό και τον χαρακτήρα του – ώστε η στρατηγική, οι τακτικές και οι πολιτικές αποφάσεις να συνάδουν με την πραγματικότητα.
Η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ένας περιορισμένος ή αμυντικός πόλεμος σαν να ήταν συνολικός, ή το αντίθετο, μπορεί να οδηγήσει σε στρατηγικό λάθος και καταστροφικές συνέπειες.
Το Ιράν εγκαίρως αντελήφθη ότι ο χρόνος λειτουργούσε υπέρ του και το αξιοποίησε στο έπακρο.
Η έννοια της αντίστασης – Muqawamat
Το πρώτο θεμέλιο της ιρανικής στρατηγικής είναι η έννοια της muqawamat, δηλαδή της αντίστασης.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εμφανίστηκε το 2006 όταν ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν μεγάλα τμήματα των προαστίων της Βηρυτού που ελέγχονταν από τη Hezbollah.
Οι υποδομές του νότιου Λιβάνου ισοπεδώθηκαν και πολλές περιοχές μετατράπηκαν σε ερείπια.
Ωστόσο, λίγο μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στα κατεστραμμένα προάστια της πόλης σε μια εκδήλωση που ονομάστηκε «Συγκέντρωση Θείας Νίκης».
Αντί να θεωρηθεί ήττα, η καταστροφή μετατράπηκε σε σύμβολο θυσίας και αντίστασης.
Οι νεκροί τιμήθηκαν ως μάρτυρες και οι επιζώντες χαρακτηρίστηκαν Muqawimun, δηλαδή «οι αντιστεκόμενοι».
Για τη συγκεκριμένη στρατηγική, τα υλικά ερείπια δεν έχουν την ίδια σημασία με το ηθικό και την πολιτική βούληση.
Η δύναμη της υπομονής – Sabr - «Εσείς έχετε τα ρολόγια. Εμείς έχουμε τον χρόνο»
Το δεύτερο στοιχείο είναι η έννοια της sabr, δηλαδή της υπομονής.
Η έννοια αυτή δεν είναι μόνο χρονική αλλά και πνευματική.
Στην ιρανική στρατηγική κουλτούρα, η υπομονή αποτελεί εργαλείο πολέμου.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης του Donald Trump αποκαλύπτουν ακριβώς αυτή την αδυναμία της δυτικής στρατηγικής.
Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Pete Hegseth, γνωστός επικριτής των «ατελείωτων πολέμων», μιλά συχνά για την ανάγκη να τελειώσει η σύγκρουση μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Αυτό όμως είναι ακριβώς το πλεονέκτημα της Τεχεράνης.
Η αμερικανική κοινωνία έχει ήδη κουραστεί από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Με τις επερχόμενες εκλογές για το Κογκρέσο και την πολιτική πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ, το Ιράν γνωρίζει ότι ο χρόνος μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του.
Όπως συνήθιζαν να λένε οι Taliban στους Αμερικανούς στρατιώτες: «Εσείς έχετε τα ρολόγια. Εμείς έχουμε τον χρόνο.»
Ο οικονομικός πόλεμος και η παγκόσμια αγορά ενέργειας
Η στρατηγική εξάντλησης δεν περιορίζεται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο.
Περιλαμβάνει και την οικονομική διάσταση.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει σημαντικό κόστος τόσο σε οικονομικούς πόρους όσο και σε αποθέματα προηγμένων όπλων.
Τα αποθέματα κατευθυνόμενων πυρομαχικών δεν είναι απεριόριστα, ενώ η παραγωγή τους απαιτεί χρόνο.
Κάθε βόμβα που χρησιμοποιείται στη σύγκρουση μειώνει τα αποθέματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, την ώρα που οι ίδιες χώρες αντιμετωπίζουν παράλληλες προκλήσεις σε άλλα μέτωπα όπως η Ουκρανία ή η Ταϊβάν.
Παράλληλα, η παγκόσμια αγορά πετρελαίου αποτελεί ένα ισχυρό γεωπολιτικό όπλο.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi δήλωσε ότι η αύξηση των τιμών πετρελαίου αποτελεί απόδειξη ότι το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δυτικές κυβερνήσεις ανησυχούν περισσότερο για την ενεργειακή αστάθεια παρά για την ίδια την ήττα του Ιράν.
Η στρατηγική του νέου ηγέτη
Οι προσδοκίες ορισμένων δυτικών αναλυτών ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης Mojtaba Khamenei θα ακολουθούσε πιο συμβιβαστική πολιτική διαψεύστηκαν γρήγορα.
Στην πρώτη δημόσια δήλωσή του, ξεκαθάρισε ότι το Ιράν θα συνεχίσει την «αποτελεσματική άμυνα» του μέχρι ο εχθρός να μετανιώσει.
Παράλληλα, τόνισε ότι το εργαλείο του αποκλεισμού των Στενών του Hormuz θα παραμείνει διαθέσιμο ως στρατηγικός μοχλός πίεσης.
Από τον «Άξονα του Κακού» στον «Άξονα της Αντίστασης»
Το 2002 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ George Bush χαρακτήρισε το Ιράν μέρος του «Άξονα του Κακού».
Η Τεχεράνη απάντησε υιοθετώντας τον όρο «Άξονας της Αντίστασης, περιγράφοντας το δίκτυο συμμάχων και οργανώσεων που εκτείνεται στη Συρία, στον Λίβανο, στο Ιράκ, στη Γάζα και στην Υεμένη.
Η έννοια της αντίστασης δεν αποτελεί απλώς σύνθημα. Αποτελεί ολοκληρωμένη στρατηγική που χρησιμοποιείται από Ιρανούς αξιωματούχους όπως ο υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi και ο δολοφονημένος γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Ali Larijani για να περιγράψουν τη φιλοσοφία της σύγκρουσης.
Το στρατηγικό αδιέξοδο της Δύσης
Καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δαπανούν τεράστιους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η στρατηγική φθοράς μπορεί να οδηγήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο.
Ένας πόλεμος φθοράς εναντίον ενός αντιπάλου που πολεμά με στρατηγική εξάντλησης είναι πιθανό να καταλήξει σε παράταση της σύγκρουσης χωρίς καθαρή νίκη.
Για το Ιράν, η νίκη δεν σημαίνει απαραίτητα στρατιωτική επικράτηση.
Σημαίνει να επιβιώσει, να αντέξει και να αποδείξει ότι ακόμη και απέναντι στις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου μπορεί να συνεχίσει να αντιστέκεται.
Και σε αυτόν τον πόλεμο, η επιμονή μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερη από την ισχύ των όπλων.
www.bankingnews.gr
Πρόκειται για σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών στρατηγικών αντιλήψεων.
Από τη μία βρίσκεται η δυτική λογική του πολέμου φθοράς — μια στρατηγική που βασίζεται στην καταστροφή στρατιωτικών υποδομών και στην εξάντληση της πολεμικής ισχύος του αντιπάλου.
Από την άλλη πλευρά, το Ιράν εφαρμόζει μια στρατηγική βαθιάς αντοχής, αντίστασης και υπομονής, η οποία στοχεύει όχι στην άμεση νίκη αλλά στην επιβίωση και τελικά στην πολιτική επικράτηση.
Η ψευδαίσθηση της στρατιωτικής υπεροχής
Εβδομάδες μετά την έναρξη της πολεμικής εκστρατείας κατά του Ιράν, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποστηρίζουν ότι έχουν υποβαθμίσει σημαντικά τις επιθετικές δυνατότητες της Τεχεράνης.
Η αεροπορική κυριαρχία των αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων παρουσιάζεται ως απόλυτη, με χιλιάδες αποστολές που πραγματοποιήθηκαν το 2025 και το 2026 να συναντούν ελάχιστη αντίσταση στον ιρανικό εναέριο χώρο.
Η στρατιωτική υποδομή του Ιράν έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα, ωστόσο η εικόνα μιας πλήρους κατάρρευσης της ιρανικής ισχύος αποτελεί υπεραπλουστευμένη αφήγηση.
Παρά τις επιθέσεις, το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να πλήττει επιλεκτικά ενεργειακές εγκαταστάσεις, να απειλεί κρίσιμα ραντάρ και να επηρεάζει την ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει αυτές τις ενέργειες «kamikaze τακτικές» — εντυπωσιακές αλλά χωρίς μακροπρόθεσμη στρατηγική σημασία.
Ωστόσο, αυτή η εκτίμηση αποτυγχάνει να κατανοήσει τη βαθύτερη φύση της ιρανικής στρατηγικής, παραδέχεται το National Interest.
Ο πόλεμος φθοράς απέναντι στον πόλεμο εξάντλησης
Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ διεξάγουν έναν πόλεμο φθοράς.
Ο στόχος τους είναι σαφής: η σταδιακή καταστροφή της στρατιωτικής υποδομής του Ιράν ώστε τελικά η Τεχεράνη να αναγκαστεί να παραδοθεί ή να αποδεχθεί όρους ειρήνης.
Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην υπόθεση ότι ένας αντίπαλος που χάνει την πολεμική του ικανότητα θα εγκαταλείψει τη σύγκρουση.
Το Ιράν όμως διεξάγει έναν εντελώς διαφορετικό πόλεμο — έναν πόλεμο εξάντλησης.
Η βασική του επιδίωξη δεν είναι να νικήσει στρατιωτικά τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ στο πεδίο μάχης.
Στόχος είναι να απορροφήσει τα πλήγματα, να αντέξει στον χρόνο και να περιμένει μέχρι οι αντίπαλοί του να κουραστούν πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά.
Σε αυτό το μοντέλο πολέμου, η αντοχή και η πολιτική βούληση έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη στρατιωτική ισχύ.
Η προειδοποίηση του Clausewitz
Ο μεγάλος στρατιωτικός θεωρητικός Carl von Clausewitz είχε προειδοποιήσει ότι η μεγαλύτερη ευθύνη ενός ηγέτη είναι να κατανοήσει σωστά τη φύση του πολέμου που ξεκινά.
Η ιστορία δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να αγνοηθεί αυτή η αρχή.
Οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ίδια πραγματικότητα στο Βιετνάμ και αργότερα στο Αφγανιστάν.
Παρά τη συντριπτική στρατιωτική ισχύ, οι αντίπαλοί τους κατόρθωσαν να επιβιώσουν μέχρι η αμερικανική κοινωνία να χάσει την υπομονή της.
Το Ιράν φαίνεται να έχει μελετήσει προσεκτικά αυτά τα ιστορικά παραδείγματα.
Ο μεγάλος θεωρητικός του πολέμου εξηγούσε τη σημασία της σωστής κατανόησης της φύσης ενός πολέμου πριν αναληφθούν ενέργειες.
Με άλλα λόγια, υποστήριζε ότι ένας πολιτικός ή στρατιωτικός ηγέτης πρέπει να καθορίσει με σαφήνεια τι είδους πόλεμο διεξάγει – το μέγεθος, τον σκοπό και τον χαρακτήρα του – ώστε η στρατηγική, οι τακτικές και οι πολιτικές αποφάσεις να συνάδουν με την πραγματικότητα.
Η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ένας περιορισμένος ή αμυντικός πόλεμος σαν να ήταν συνολικός, ή το αντίθετο, μπορεί να οδηγήσει σε στρατηγικό λάθος και καταστροφικές συνέπειες.
Το Ιράν εγκαίρως αντελήφθη ότι ο χρόνος λειτουργούσε υπέρ του και το αξιοποίησε στο έπακρο.
Η έννοια της αντίστασης – Muqawamat
Το πρώτο θεμέλιο της ιρανικής στρατηγικής είναι η έννοια της muqawamat, δηλαδή της αντίστασης.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εμφανίστηκε το 2006 όταν ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν μεγάλα τμήματα των προαστίων της Βηρυτού που ελέγχονταν από τη Hezbollah.
Οι υποδομές του νότιου Λιβάνου ισοπεδώθηκαν και πολλές περιοχές μετατράπηκαν σε ερείπια.
Ωστόσο, λίγο μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στα κατεστραμμένα προάστια της πόλης σε μια εκδήλωση που ονομάστηκε «Συγκέντρωση Θείας Νίκης».
Αντί να θεωρηθεί ήττα, η καταστροφή μετατράπηκε σε σύμβολο θυσίας και αντίστασης.
Οι νεκροί τιμήθηκαν ως μάρτυρες και οι επιζώντες χαρακτηρίστηκαν Muqawimun, δηλαδή «οι αντιστεκόμενοι».
Για τη συγκεκριμένη στρατηγική, τα υλικά ερείπια δεν έχουν την ίδια σημασία με το ηθικό και την πολιτική βούληση.
Η δύναμη της υπομονής – Sabr - «Εσείς έχετε τα ρολόγια. Εμείς έχουμε τον χρόνο»
Το δεύτερο στοιχείο είναι η έννοια της sabr, δηλαδή της υπομονής.
Η έννοια αυτή δεν είναι μόνο χρονική αλλά και πνευματική.
Στην ιρανική στρατηγική κουλτούρα, η υπομονή αποτελεί εργαλείο πολέμου.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης του Donald Trump αποκαλύπτουν ακριβώς αυτή την αδυναμία της δυτικής στρατηγικής.
Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Pete Hegseth, γνωστός επικριτής των «ατελείωτων πολέμων», μιλά συχνά για την ανάγκη να τελειώσει η σύγκρουση μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Αυτό όμως είναι ακριβώς το πλεονέκτημα της Τεχεράνης.
Η αμερικανική κοινωνία έχει ήδη κουραστεί από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.
Με τις επερχόμενες εκλογές για το Κογκρέσο και την πολιτική πίεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ, το Ιράν γνωρίζει ότι ο χρόνος μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του.
Όπως συνήθιζαν να λένε οι Taliban στους Αμερικανούς στρατιώτες: «Εσείς έχετε τα ρολόγια. Εμείς έχουμε τον χρόνο.»
Ο οικονομικός πόλεμος και η παγκόσμια αγορά ενέργειας
Η στρατηγική εξάντλησης δεν περιορίζεται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο.
Περιλαμβάνει και την οικονομική διάσταση.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει σημαντικό κόστος τόσο σε οικονομικούς πόρους όσο και σε αποθέματα προηγμένων όπλων.
Τα αποθέματα κατευθυνόμενων πυρομαχικών δεν είναι απεριόριστα, ενώ η παραγωγή τους απαιτεί χρόνο.
Κάθε βόμβα που χρησιμοποιείται στη σύγκρουση μειώνει τα αποθέματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, την ώρα που οι ίδιες χώρες αντιμετωπίζουν παράλληλες προκλήσεις σε άλλα μέτωπα όπως η Ουκρανία ή η Ταϊβάν.
Παράλληλα, η παγκόσμια αγορά πετρελαίου αποτελεί ένα ισχυρό γεωπολιτικό όπλο.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi δήλωσε ότι η αύξηση των τιμών πετρελαίου αποτελεί απόδειξη ότι το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δυτικές κυβερνήσεις ανησυχούν περισσότερο για την ενεργειακή αστάθεια παρά για την ίδια την ήττα του Ιράν.
Η στρατηγική του νέου ηγέτη
Οι προσδοκίες ορισμένων δυτικών αναλυτών ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης Mojtaba Khamenei θα ακολουθούσε πιο συμβιβαστική πολιτική διαψεύστηκαν γρήγορα.
Στην πρώτη δημόσια δήλωσή του, ξεκαθάρισε ότι το Ιράν θα συνεχίσει την «αποτελεσματική άμυνα» του μέχρι ο εχθρός να μετανιώσει.
Παράλληλα, τόνισε ότι το εργαλείο του αποκλεισμού των Στενών του Hormuz θα παραμείνει διαθέσιμο ως στρατηγικός μοχλός πίεσης.
Από τον «Άξονα του Κακού» στον «Άξονα της Αντίστασης»
Το 2002 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ George Bush χαρακτήρισε το Ιράν μέρος του «Άξονα του Κακού».
Η Τεχεράνη απάντησε υιοθετώντας τον όρο «Άξονας της Αντίστασης, περιγράφοντας το δίκτυο συμμάχων και οργανώσεων που εκτείνεται στη Συρία, στον Λίβανο, στο Ιράκ, στη Γάζα και στην Υεμένη.
Η έννοια της αντίστασης δεν αποτελεί απλώς σύνθημα. Αποτελεί ολοκληρωμένη στρατηγική που χρησιμοποιείται από Ιρανούς αξιωματούχους όπως ο υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi και ο δολοφονημένος γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Ali Larijani για να περιγράψουν τη φιλοσοφία της σύγκρουσης.
Το στρατηγικό αδιέξοδο της Δύσης
Καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να δαπανούν τεράστιους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η στρατηγική φθοράς μπορεί να οδηγήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο.
Ένας πόλεμος φθοράς εναντίον ενός αντιπάλου που πολεμά με στρατηγική εξάντλησης είναι πιθανό να καταλήξει σε παράταση της σύγκρουσης χωρίς καθαρή νίκη.
Για το Ιράν, η νίκη δεν σημαίνει απαραίτητα στρατιωτική επικράτηση.
Σημαίνει να επιβιώσει, να αντέξει και να αποδείξει ότι ακόμη και απέναντι στις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου μπορεί να συνεχίσει να αντιστέκεται.
Και σε αυτόν τον πόλεμο, η επιμονή μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερη από την ισχύ των όπλων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών